Alweer heel wat jaren terug werd de wereld verrast met de komst van DVD. Over de introductie daarvan was goed nagedacht.
CD-kwaliteit geluid, TV-kwaliteit beeld, keuze uit meerdere geluidskanalen en ondertitels en dat allemaal op een schijfje van het formaat wat we allemaal al kenden, de CD.
DVD-video is neergezet als de vervanger van de voorbespeelde videoband, waarvan we er allemaal wel eens een hebben zien verfrommelen in het apparaat, hoe zuinig we er ook mee probeerden om te gaan. En hoewel je een DVD best stuk kunt krijgen, bleek, dat net als met de audio-cd, het schijfje in de praktijk “voor eeuwig” mee te gaan.
Het handzame formaat, samen met de kwaliteitsverbetering van beeld en geluid, gaf de doorslag voor het succes.
Vanwege die video-achtergrond hebben DVD doosjes daarom dezelfde maten als de dozen van VHS-videobanden.
Beide soorten doosjes passen door elkaar in de kast, maar er kunnen twee DVD’s op de plaats van één videoband staan, omdat men de rugbreedte van de videodoos heeft gehalveerd. Dat was mooi. Als je de videoband verving door dezelfde film op DVD hield je ook nog ruimte over in de kast. Tijdelijk dan...
In tegenstelling tot videobanddozen, waar geen millimeter ruimte teveel in zit, zijn DVD doosjes voor een groot deel gewoon leeg. Er zit een plat schijfje van een paar millimeter dik in en soms nog een dubbelgevouwen velletje papier met extra informatie of reclame. Verder niets.
Eind 2002 is in de USA een DVD doosje op de markt gekomen dat half zo dik is (7 mm) als een ‘gewoon’ DVD doosje met een rugbreedte van 14mm.
De ongebruikte ruimte is er dus uitgehaald, met als gevolg dat er nu twee DVD’s op de plaats van één DVD kunnen staan!
